Si Lola

Matanda at mahina na siya,

Madalas nakaupo sa silya;

Saka nakadungaw sa bintana,

Tanaw ang araw na palubog na.

Bilang niya ang oras, walang biro,

Sa paraan ng huni ng tuko;

Kung Biyernes ay ayaw maligo,

Paniwalang mula sa ninuno.

Lahat ay kanyang nakakasundo,

Ang pagmamahal ay walang lilo;

Ang pagdarasal ay walang hinto,

Ang Maykapal ay lagi sa puso.

Malabo na ang kanyang mga mata;

Tuwing lumapit ako sa kanya,

Buong katawan ko'y kapain niya,

Saka sabihing,"Kay laki mo na!."

( This poem was written by my youngest child, Ria Lu when she was in Grade vi)