Handurawan

(Ni: Maria Luisa Tejero Torrento,  Dec. 26, 2018)

I.     Sa akon pagpiyong akon ginahanduraw,
       Yadtong matahum kag masadya nga mga inadlaw;
       Isa-isa nga ginabalikan nga puno sing kahidlaw,
       Ang pinanid sang nagligad nga daw kahapon lang sa
       panan-aw.

II.   Sa liwat, nagasalalapot sa akon panumduman,
       Yadtong malinong kag malipayon ko nga puluy-an;
       Nagatigpasaw kag nagatambatamba ang mga kabataan,
       Sa matin-aw kag matinlo nga tubi nga dala sang ulan.


III.  Maalabaab ang init sang adlaw nga maalwan,
       Nagawas-ag sang silak nga talaptap sa bug-os nga
       kadutaan;
       Bugana ang mga bunga sang mga katamnan,
       Nga sang mga tao nga ginapatuyangan.


IV.   Sa akon paglakbay sa diin man nga kapupud-an,
       Lunsay kabulakan ang akon gin-agihan;
       Malulot nga tulalay ang akon mabatian,
       Upod sang mga kansyon nga sang gitara ginakuskusan.


V.      Sa diin man nga bahin sang kapatagan,
         Nagapugtak ang hayubhayub nga kawayan;
         Pugad sang mga tao nga sing paghirupay napun-an,
         Mga magkasilingan nga ang mga hilikuton
         ginadagyawan.


VI.   Tradisyon nila ang pagbinuligay kon kinahanglan,
        Ang nabudlayan kag nalisdan ginaunungan;
        Ang kahamungayaan kag kalipayan ginasaluhan,
        Ang balay kon ligawon, ginatuluwangan.


VII.   Indi makakas sa akon handurawan,
        Ang malasalaming nga tubi sa tuburan;
        Nga ginasalud sang bayong nga kawayan,
        Kag ginawani sa banga nga may salangsang sa
        banggerahan.


VIII. Akon pa gid nga ginakahidlawan,
         Ang tunog sang pusdak sang hal-o sa lusong nga may
         salakan;
         Kag ang bagrot kag kulumuron sang bato nga galingan,
         Kon sa kinukot nga mais nga layo ginabuburan.


IX.    Ang pagyuhum indi ko malikawan,
         Tagsa ka tion nga akon madumduman;
         Ang mga dalaga, pangayaw o tumandok man,
         Nga sang mga soltero ginaharanahan sa sanag sang
         bulan.


X.     Daw luyag ko gid nga balikan,
         Ang bulawanon nga kahapon nga tinalikdan;
         Ang mga mapagsik nga sinadsad sa baylihan,
         Kag nagapanong nga tao sa simbahan kon kapistahan.


XI.   Daw ginaaningal ko pa sa akon palamatin-an,
        Ang mga luwa, sirinanto, binalaybay, banggianay kag

        binabaylan;
        Ginahandum ko nga liwat makit-an,
        Ang naalimunaw nga batong-daan, tul-an sang
        kamal-aman.


XII.  Nagapanumbalik man sa akon kaisipan,
        Ang nagakapugday nga kultura sang katigulangan;
        Ang mga pinasad nga mga handumanan,
        Nga sang mga ulihing tubo amat-amat nga nalimtan.


XIII. Akon ginapanganinaw sa arumiraw ko nga panan-awan,
         Yadtong palibot nga akon ginakawilihan;
         Diin ginahinguyang ang mga tinion upod sa mga abyan,
         Duog nga malinong, matawhay kag hilway sa katalagman.


XIV. Matahum kag masadya ko nga kalibutan,
         Banwang nabun-agan kag may kulturang namuklatan;
         Indi ka magpabilin tubtub san-o sa isa ka bilangguan,
         Nga human sa hinabol kag ginsuhatsuhat nga
         handurawan.