Ating Kapaligiran, Ating Alagaan

 Doon sa mga bukirin,

Ay sagana sa pagkain;

Tubig ay malasalamin,

At sariwa pa ang hangin.

Sa mga ilog at sapa,

May maraming mga isda;

Sa bundok ay makikita,

Mga hayop, gumagala.

Nandoon sa kagubatan,

Mga ibon masilayan

At ang mga kapatagan

Puno ng mga halaman.

Ang buong kapaligiran,

Parang lunting karagatan;

At ang simoy ng amihan

Sa tuwina'y maramdaman.

Kay ganda nitong daigdig,

Tingnan kahit saang panig;

Karikta'y walang kahawig,

Tunay na kaibig-ibig.

Mga ibon, nag-aawitan,

Sa sanga, naglalambingan;

Mga hayop sa kaparangan,

Malayang naghahabulan.

Mga punong nagsisiksikan,

Ay papang naghahalikan;

Alaga ng araw at ulan,

Ng Dios binabantayan.

Ngunit ang mundo'y nagbago,

Lahat ng ito'y naglaho;

Kabundukan ay nakalbo,

Nilimas ng mga tao.

Hubad na ang kagubatan,

Hayop ay walang silungan;

Mga ibon ay lumisan,

Tuyo ang mga batisan.

Bago mahuli ang lahat,

Ay dapat tayong mamulat;

Sa ibayong pag-iingat,

Sa biyayang yamang-gubat.

Mga bundok, ating tamnan,

Punuin ng kagubatan,

Upang muling babalikan,

Ng sigla ang kalikasan.