Iloilo (Filipino version, for non-Ilonggo speakers)

 Iloilo,minamahal naming hiyas,

Magandang mutya ng Kanlurang Bisayas,

Sa limot na kahapon ng Pilipinas,

Nakaukit ang makulay mong lumipas.

Ikaw lamang ang tinatanging tahanan,

Ng mga taong hangad ay kalayaan;

Ipinagtanggol nang buong kagitingan

At pinagyaman sa puso at isipan.

Iloilo, marilag na lalawigan,

Kasuyo ng alon sa dalampasigan;

Kapatagan mo'y ng langit minamasdan,

Hinahalikan ng araw sa paglisan.

Kahit na dalhin pa man ng kapalaran

Sa pinakamalayong guhit-tagpuan

Ang kandungan mo ang aming babalikan

At ialay ang tagumpay at karangalan.

Iloilo (Ilonggo version of "Song to Iloilo")

 

Iloilo, amon hamili nga hiyas,

Mutya ka sang Nakatundan nga Visayas,

Sa limot nga kasaysayan sang Pilipinas,

Napaghkit ang maduagon mong maragtas.

Ikaw ang pinasulabi nga puluy-an 

Sadtong mga naghangad sang kahilwayan;

Ginpangapinan kag ginpakabalaan 

Sang mahal mong mga kaanakan.

Iloilo, matahum namon nga puod,

Duta nga ginadalo sang mga balod;

Kapatagan mo , sang langit ginatamod

Ginahalukan sang adlaw sa pagtunod.

Bisan pa nga mapadpad sang kapalaran,

Sa pinakamalayo nga gintaipan,

Ang sabak mo ang amon pagabalikan

Kag ihalad ang dungog kag kadalag-an.

Panganduhoy kang Amigo ni PFC EliseoGonzales Tejero

Hinadlukan ako nga ang amon kabuhi asta ron lang dugto , 

Gani nga si Toto akon gin-alungay nga kami malagyo ,

Pay indi gid tana tungod kay maluya, kuno delikado

Basi nga madakpan,por medyo lang kana gani indi gusto.

Sa tungang gabi-i, akon nga ginpirit, tuyo ko gid dar-on,

Pay awat gid lang ay indi gid magsunod bisan nga guyudon;

Magdayon lang kuno kami kag palabyon ang kaugalingon

Pabilin lang tana kag ipangamuyo kaluwasan namon.

Nagatururagay ang akon luha ay si Toto bayaan ,

Hipus ko ginkup-an nga daw malupok ang dughan;

Sa akon nga paghakos , daw indi ko tana pagbuy-an,

Gali amo ron lang to ang pagkitaay namon nga katapusan.

Madulom nga selda sa idalum lupa, destinasyon nanda

Nagagirinutok , indi makabatang, ; tindog lang mag-aga.

Indi makaturog, inoras , inadlaw,; katuyo gin-agwanta,,

Ang dingding nga hamug, kag basa nga salog, dugang sa pagkagha.

Kon sanda mag-inom, 'gaturo nga uran kang palad saludon;

Ang anda pagkaon, sanghakop nga kan-on, sa palad man galhon,

Ang ginapadapli, 'gaaso nga tangkong,may gamot kag lay-on;

Amo to nga selda ang apa nga saksi kay Toto trahedya.

(Note:Sing this composo to the tune of Ako Ining Kailo) Dya nga composo nagasugid parte sa death march kag sa dungeon  sa Camp O Donnell, Capas , Tarlac nga gin -presohan sa mga nabihag sa Bataan bag-o sanda gin massacre kag gintagbong sa mass grave.

 

PFC Eliseo Gonzales Tejero (Ang Tigbauanon sa Death March)

Ang lanubo kag mabukod nga soltero,

Nga si Eliseo Gonzales Tejero,

Nagapanuigon beinte-uno sadto,

Sang magsulod sa militar nga serbisyo.

Pagtapos sang training gindestino siya

Didto sa Manila agud magdepensa

Sang ang Pilipinas sinulod sang kontra,

 Kay ang Amerika nag-entra sa gyera.

Mga Pilipno nga mga soldado

Kaupod si Eliseo Tejero

Ang nagpakigbato sing bug-os kag todo 

Bisan ang Hapones madamo kaayo.

Sila ang nag-atras didto sa Bataan

Kay sang mga armas,sila naubusan

Nag-antos sang gutom kag pamalatian

Tubtub ang pag-ampo ang gindesidehan.

Gani ang Bataan nahulog sa kontra;

Ang ila nga pensar bihagon lang sila,

Kag pagapresohon lang samtang may gyera,

Base sa Convention didto sa Geneva.

Martsa sang kamatayon, gab-i  kag udto,

Syento beynte kilometros, singko dias nga entero

Sa tukad-dulhog nga dalan nga batubato,

Dapadapa,napal-ok kag nagdaluso.

Sila nagakaon, sige ang dalagan,

Ang magduyuduyo sang gwardya han-usan,

Kon may magbulig, sang Hapon balabagan

Ilang kabudlay sobra sa masarangan.

Wala ginpainom samtang sa dalanon

Ang magpahuway, dayon bayonetahon,

Gintagbong sa suba kutob sang pilason,

Iban sa ila ginpaligsa sa bagon.

Samtang si Eliseo,ang gin-atake

Sang sakit nga malaria kag dysentery 

Ginhagad siya sang abyan nga si Tony,

Nga malagyo sila sa tunga sang gab-i.

Apang namalibad kay may balatian

Sanglit kay maluya, nahadlok maabtan

Gani ginpalakat lang ang mga abyan

Samtang siya ang nagpabilin sa dalan.

Sa Camp O' Donnell,Hunyo,napulo'g-duha,

Duha ka adlaw lang ,kag birtday na niya,

Nagtaliwan nga malayo sa pamilya,

Bangod sa serbisyo sa mahal nga banwa.

Ang iya nga lawas,wala na makit-an

Sa American Memorial ,sa krus ang ngalan

Kag didto sa "Dambana ng Kagitingan",

Napagkit ang iya pagkabaganihan.

Anum ka medalya ang award sa iya

Sang pungsod Pilipinas kag Amerika,

Samtang ang iya nga bronse nga lapida,

Sa altar ginhamtang sang mahal nga iloy niya,

May isa ka dalan sa banwang Tigbauan 

Among ginhatagan sang iya nga ngalan

Agud sang Tigbauanon nga madumduman ,

Sang iya nga dugo, banwa, ginbuhisan .

(Note: Sing this "composo" to the tune of "Bayo Ko nga Gisi")

 

The Ballad of the Tigbauan "Bataan Boy"

 Dawn was creeping in the East ,

Dewdrops mingled with the mist;

When he left the place he missed 

To join the list. 

He was senior with a ball,

Five feet and ten inches  tall 

Saw twenty-one summers all ,

Before the call.

With a knapsack on his back,

And some foodstuff in his pack,

Sisters kissed him with a smack ,

And wished "Good luck"

As he stood on the pier,

Every loved one shed a tear 

But he whispered "Do not fear, 

For God will care".

There they fought ,in Bataan,

Till they starved and lost their guns ;

Foes had bombs and better arms,

While they had none.

"Save my soul, save my soul,

O, Lord, please save my soul",

Was his  silent endless call,

Before their fall.

Battles they, bravely fought,

But they lost and they were caught,

Facing utter horror of 

The March of Death.

It was five days on the road,

Without rest, a drink, or food;

One hundred twenty-five kilometers 

On foot.

Staggering, through clouds of dust, 

Blood and tears blended with sweat,

Sufferings he grimly met

In savages.

To the prisoner of war,

Freedom was a distant star

With wounded limbs and face marred,

Hope wandered far.

Sick in spirit and in flesh,

He succumbed to hideous death

Paying freedom's highest price 

With his own life.

So he was gone, he was gone!

He was gone, like everyone

He was gone to great beyond 

Away from home.

Back his home ,his mother grieved,

With the letter she received

But till she died she believed 

Her son still lived.

Neither a corpse on the ground ,

Nor his grave they have found ;

Nothing , save a cross is there,

Bearing his name.

Today, his heroism rests,

 In a lonely stonework, etched;

 On the crest of Mt. Samat ,

 In Bataan...!

Memories, memories,

Only petty memories ,

 Are all we have deep in our hearts 

About this man.

( Sing this ballad to the tune of _"500 Miles Away from Home")

The Filipino Heroes of WW II

Once, there were soldiers,

Who died for us ;

They were the brave men, 

Who lost their lives for us .

Once, there were fighters,,

Who suffered for the cause ,

The cause of freedom, 

For all Filipinos.

 They were the heroes,

Who freed us from chains.

Battles, they fought,

Never counting the cost,

They offered their own lives,

So ours would not be lost.

There could have been ,

No country of our own ;

No land, if not for them'

We can call our home .

But they are gone now,

To great beyond,

Gone from this homeland ,

Which marked their bravest stand,

 Gone from this valley,

Where blood of valiants flowed ,

 Could we forget them,

 And  the values they sowed ?

Dear are the heroes 

Who freed us from chains.

(Note: This can be sang to the tune of "Greenfields" by The Brothers Four)

 

Heavenly Father

He walks beside me in silent affection, 

 As I trek the way to life's destination;

He watches over me, fight for conviction,

Or grapple serenely, pain and affliction.

 It is always He, Who mends my broken dreams 

Shattered ruthlessly by fate's treacherous schemes.

I turn to Him and then,once more feel His love,

Then start to live again, by the Light above. 

Farewell to All , Farewell !

Now is the time for each of us to say ,"Goodbye",

To all the camaraderie  that we have shared ;

The splendid hours that we have spared ,

With graceful bow, to all of these , we say "Farewell".

We'll trek the path of life towards a bright new day,

While praying that the Mighty Lord will show the way;

We will walk on , and heed the call

Of a new world of challenges and tasks so full.

Ref.: And in our minds,the truths we know,

         Will guide our steps like torch aglow...

We will be strong, though how hard the ordeals may seem,

With faith and burning courage,we will board the stream ,

And journey to the rainbow's end

Until at last, we find and reach our earnest dream.

(Repeat refrain)

So long and goodbye each beloved , faithful friend,

And also to our teachers so close to our heart;

Schooldays now end, so, we depart ...

Farewell to all, farewell ! until we meet again!

( A graduation song with a tune_"Speak Softly Love")